Yayla adamý, topraðý gibi dýþýndan sönük; içinden uyanýk, içinden derin, içinden duyumludur. Yaylanýn suyu kazýlarak çýkar. Yayla insanýný da kazmak gerekir. Ýnsan kendisinin derinliklerindedir. Yayla insaný, ruhunun diplerine kadar karýþtýrýlmadýkça coþmaz. Yayla nasýl sessiz görünürse, insaný da durgun, vurdumduymaz görünür. Yayla havasý gibi, yayla adamýnýn, toplaya toplaya, biriktire biriktire, sindire sindire aldýðý bir hýz vardýr ki, yayla fýrtýnasý gibi birden boþanýr; taþ uçurur, çatý koparýr, baca yýkar, kök söker...